Groot De Boudewijn Kinderballade Lyrics

Kinderballade Lyrics

tekst: G. Komrij



Hij was twaalf, had rappe leden,

jongen uit
de Hof van Eden.

Als hij lachte, lachten luidkeels

alle leeuweriken
mee.

Met zijn blikkering van tanden,

met zijn marmerbleke handen

leek hij op een tere engel

uit een sierlijk bal masque.

Hij kon
klaterhelder zingen

en zijn haar rook naar seringen.

Oh hij was een
waterprins

die in zijn pak van goudlamee

was ontstegen aan de
zee.

Zij was dertien, een gazelle,

en haar naam was Annabelle.

Annabelle noemden haar zowel

de hinde als het ree.

Met haar
helderrode wangen,

met haar glinsterende spangen,

leek zij in haar
gazen bruidsjurk

't meest nog op een toverfee.

Blauw waren haar
vreemde ogen,

blauw maar zonder mededogen.

Oh ze was een kleine
meermin

die maar net van lieverlee

was ontstegen aan de zee.



Samen in het ochtendgloren

wandelden ze langs het koren.

Mild en zonder ze te storen

scheen het zonlicht naar benee.

En
onder de roze stralen

kuste hij haar lippen dralend

en hij zei haar
wonderwoorden,

zelfs het gras luisterde mee.

Op het horen van die
woorden

week voor hen gedwee het koren

en het lispelde: wees
welkom,

en bood doorgang aan die twee

zoals eens de Rode Zee.



Toen hij, op geblaf van honden,

dagen later werd gevonden,

lag de blanke prins geschonden

in het koren zonder fee.

Met zijn
dode grote ogen

keek hij roerloos naar omhoog en

langzaam ritselde
zijn bloed nog

uit een gruwelijke snee.

Niemand wist meer te
vertellen

hoezeer kleine Annabelle

had gehouden van haar engel

uit het sierlijk bal masque.

Maar nog altijd ruist de zee.