Ik werd onzeker. Ik begon enorm aan mezelf te twijfelen
En de volgende
ochtend, ik weet het nog goed, de volgende ochtend, ik werd
wakker, deed
een plas, stond op en dacht: "Verrek, het moest andersom"
Terwijl ik het
verschoonde, kreeg ik enorm veel zin mezelf van kant te
maken. Ik
twijfelde verschrikkelijk aan mezelf. Ik had bevestiging nodig en
ben
daarom naar de jaknikkers in Schoonebeek gegaan
Ik zei tegen zo'n
jaknikker: "Heb jij dat ook wel eens, dat je 's
morgensvroeg wakker wordt
en dan al gelijk enorm veel zin hebt om jezelf
van kant te maken?"
"Nee", zei de jaknikker
Er kwam een man voorbij op de fiets. Ik
schopte hem van de fiets. Ik zei
tegen hem: "Heeft u dat ook wel eens,
dat u 's morgensvroeg wakker wordt en
dan al gelijk enorm veel zin hebt
om jezelf van kant te maken?"
"Nee", zei de man, "Ik ben een avondmens.
Bovendien is zelfmoord plegen wel
het laatste wat ik zou doen"
Ik
trok mijn pistool. De man sprong op de fiets en riep: "Ik haal de
politie
erbij!"
Ik richtte het pistool op mijn slaap en zei: "Nou, die komt dan
mooi te
laat... Want ik heb een onmogelijke liefde. En zonder haar kan ik
niet
leven"
Het leek erop dat ik een schot in het gezicht had
overleefd. Ik kon het
haast niet geloven. Maar toen ik na tien dagen nog
geen
ontbindingsverschijnselen begon te vertonen, toen moest ik het wel
geloven
Voor alle zekerheid ben ik toch maar even naar het ziekenhuis
gegaan. Ik
werd daar in dat ziekenhuis gelijk op een brancard gesmeten,
de
operatiekamer ingereden en op de operatietafel gekwakt. De chirurg
sneed
mijn buikholte open, haalde de darmen eruit en zei: "Zo, dat is
dat, wat
mankeert deze man?"
Ik zei: "Ik voel mij een
depressief"
"O ja? Dat is niet leuk he?"
"Nee, dat is niet leuk"
"Nog lichamelijke