Bij Blokker in de Grotestraat trof ik Aladdin
Hij zocht een mooie nieuwe
lamp, zo'n Turks geval van tin
Het meisje zei, met oostelijk accent in
haar stem:
"Dit is een echte wonderlamp, veur vief guld'n ma'j 'm
hemm"
"Ach kom", zei Aladdin "een wonderlamp, gelooft u dat?
Ik geloof in Allah en dat vind ik meer dan zat
Vijf gulden zei u?
Kijk, dat is een prijsje naar mijn zin
Maar wonderen? Nee, daar geloof ik
echt niet in"
Onmiddellijk kwam uit de lamp een geest, die zei
beslist:
"Wie niet gelooft in wonderen is geen realist"
"Excuses",
sprak Aladdin, blozend en bedeesd
"Dan denk ik dat ik altijd al wat
zweverig ben geweest"
"U mag een wens doen", zei de geest met een
vriendelijk gezicht
"Ik lever wonderen op maat en ben zeer
clientgericht"
"Dan wens ik honderd jaar te worden", zei Aladdin toen
maar
En meteen werd hij veranderd in een man van honderd jaar
"Geintje", zei de geest "ik maak het dadelijk ongedaan"
Maar er was
hem op de toverschool blijkbaar iets ontgaan
Want wat hij ook probeerde
en bezweerde met zijn lamp
Aladdin bleef honderd jaar, een regelrechte
ramp
Dit was niet meer geestig, het werd echt te gek
Het
spook begon te zweten en werd rood tot in zijn nek
"Wat is dit nu", riep
Aladdin danig uit zijn sas
"Excuses", zei de geest "ik Hocus Pocus nog
maar Pas"
En wat is weer uiteindelijk de moraal van het
verhaal?:
Koop nooit iets bij Blokker, want 't is rotzooi allemaal